کبری (شیرین) معصومی، پژوهشگر، در یادداشتی با عنوان «راز جاودانگی غزلیات مولانا در جهانی پرهیاهو» تأکید میکند که زبان عشق، موسیقی کلام و جهانشمولی مضامین، شعر مولانا را پس از هفت قرن همچنان زنده و الهامبخش نگه داشته است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اعتماد نو، کبری (شیرین) معصومی که تحصیلات خود را در هند گذرانده، در یادداشتی با عنوان «راز جاودانگی غزلیات مولانا در جهانی پرهیاهو» به بررسی جایگاه مولانا در دنیای امروز، بهویژه در بستر شبکههای اجتماعی، پرداخته است.
او مینویسد: مولانا با عبور از مرزهای زمان و مکان، حتی در فضای پرهیاهوی امروز و در میان سیل پیامهای کوتاه مجازی، حضوری پررنگ دارد. زبان عشق، تجربههای مشترک انسانی و ترکیب سادگی و عمق در اشعار، باعث پیوند نسلها و فرهنگهای مختلف با آثار او شده است.
معصومی همچنین به موسیقی درونی کلام مولانا اشاره کرده و تأکید میکند که ریتم و سماع اشعارش، حتی برای غیر فارسیزبانان تأثیرگذار است. او با مرور پیشینه حضور مولانا در شبهقاره هند، از نفوذ مثنوی و دیوان شمس در طریقتهای صوفی چون چشتیه و نقشبندیه، حمایت امپراتور اکبر در دوره گورکانیان، و تأثیرگذاری بر شاعرانی چون اقبال لاهوری یاد میکند.
به گفته او، این میراث فرهنگی در هند و پاکستان تا امروز زنده است؛ با نشستهای علمی، ترجمههای تازه و استقبال جوانان از اندیشههای مولانا. در پایان یادداشت، نویسنده مینویسد: جاودانگی مولانا تنها در غزلیات او نیست، بلکه در توانایی اوست که دلها را آرام و ذهنها را به یاد حقیقت وجودی میاندازد؛ پیامی که پس از ۷۵۲ سال همچنان راهنمای انسان در میان هیاهوی جهان است.
