حسین حبیبی، عضو هیات مدیره کانون عالی شوراهای اسلامی کار کشور، با بیان اینکه امیدی به برقراری دستمزد برابر با سبد معیشت نیست، تأکید کرد که کارگران باید با ارادهی جمعی برای احقاق حقوق خود مطالبهگری و اعتراض کنند.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اعتماد نو، حسین حبیبی، عضو هیات مدیره کانون عالی شوراهای اسلامی کار کشور، در گفتوگو با خبرنگار ایلنا، با اشاره به موج جدید تورم و افزایش هزینههای زندگی کارگران، گفت: «با توجه به فاصله نجومی بین تورم تجمیعی و دریافتی کارگران، حتی اگر حداقل دستمزد را صد درصد افزایش دهند، باز هم جوابگو نخواهد بود. دولتیها نمیتوانند تورم را مهار کنند و افزایش دستمزد به هیچ وجه تاثیر ماندگار ندارد.»
حبیبی افزود: «ناتوانی در کنترل تورم، عامدانه است. دولت خود مسبب اصلی تورم است و به دست خود قیمتها را افزایش میدهد. در واقع یک نوع اراده برای افزایش قیمتها و جهشهای مکرر تورمی در کار است.»
خواستههای کارگران
این فعال کارگری در پاسخ به سوالی درباره خواستههای جمعی کارگران، گفت: «ما نگاه امیدوارانه نداریم. باید همزمان با کنترل تورم، دستمزد مطابق با سبد معیشت خانوار تعیین شود. تورم باید مهار شود تا افزایش دستمزد کارایی داشته باشد. حتی اگر امسال دستمزد برابر با سبد معیشت تعیین شود، تا پایان سال نرخهای سبد معیشت با اعمال تورم جابجا میشود.»
حبیبی با اشاره به نقش دولت در شورایعالی کار، گفت: «دولت، هم متولی اصلی تورم است و هم اصلیترین همدست کارفرمایان در شورایعالی کار. بیشترین حجم نیروهای مشمول قانون کار در زیرمجموعههای دولت و نهادهای خصولتی و عمومی مشغول به کار هستند. بنابراین دولت یک ابرکارفرما در شورایعالی کار و حافظ منافع کارفرماییِ خود است.»
ضرورت مطالبهگری و اعتراض
عضو هیات مدیره کانون عالی شوراها تأکید کرد: «کارگران باید همزمان رویکردهای مشخصی به مسئله دستمزد داشته باشند و مطالبهگریِ پرقدرت را رها نکنند. حمایت بدنه از اعضای کارگری شورایعالی کار لازم است و در کنار آن باید مطالبهگری و کنشهای دستهجمعی برای اعتراض به وضع معیشتی فعلی و درخواست برای بهبود معاش و عمل بیتنازل به قانون ادامه داشته باشد.»
حبیبی در پایان گفت: «کارگران باید در میدان باشند. اگر به حاشیه بروند و فقط منتظر بمانند، روند مذاکرات مزدیِ امسال مشابه سالهای گذشته خواهد بود و به قهقهرا خواهد رفت. من امیدی به تعیین دستمزد برابر با سبد معیشت ندارم. یک ارادهی جمعی نیاز است و تا این اراده جمعی تحقق نیابد، کماکان وضعیت ناگوارِ فعلی ادامه خواهد یافت.»
