همانگونه که در کشورهای مختلف، جریانهای فکری متفاوتی وجود دارد، در امریکا هم نحلههای متعدد فکری و سیاسی وجود دارد که در بخش بندی سنتی امریکا به «کبوترها» و «عقابها» تقسیم میشوند. مطابق تقسیمبندی کلی و کلاسیک امریکا آقای باراک اوباما و دولتش از «کبوتر»ها بودند که وجه غالب سیاستشان «انعطافپذیری» بود.
پس قطعاً بین اوباما و ترامپ و خاستگاه فکری و سیاسیشان تفاوت وجود دارد. در مقابل طرز تفکر آقای ترامپ و تیمش، طرز تفکرهای دیگری در امریکا وجود دارد که جمهوری اسلامی و انقلاب را به رسمیت میشناسد. ما شاهد بودیم وقتی این جریان بر سر کار بود، کاخ سفید ۲۱ ماه مذاکرات هستهای با ایران را پیگیری کرد که منجر به توافق تاریخی وین یا برجام شد. واقعیت این است در داخل نظام امریکا، جریانهای دیگری وجود دارند که خواهان سرنگونی نظام جمهوری اسلامی ایران نیستند؛ علی القاعده اگر آقای اوباما و دموکراتها خواهان سرنگونی نظام جمهوری اسلامی بودند، دلیلی نداشت ۲۱ ماه با ما مذاکره کنند. اما در شرایط فعلی که «عقاب»ها یا همان تندروها در کاخ سفید هستند، لازم است دولت ایران برای منزوی کردن امریکا با حفظ منافع ملی کشورمان به سمت تنشزدایی جهانی برود؛ چون هر حرکتی غیر از این مطلوب تندروها در امریکا است. باید توجه داشت وزن و جایگاه سیاسی نگاه مقابل آقای ترامپ در امریکا، سنگین و قابل توجه است؛ مجموعه آرایی که خانم کلینتون آورد، نصف به علاوه یک از آقای ترامپ بیشتر بود؛ اما سیستم انتخابات کالج الکترال به گونهای بود که در نهایت جمهوریخواهان برنده شدند. در چنین شرایطی لازم است به وزن سنگین «کبوترها» در امریکا توجه شود تا عرصه برای آقای ترامپ تنگتر شده و پیشبرد سیاست «ایران ستیزی» را برای آقای ترامپ پرهزینه کنیم؛ نه اینکه آب به آسیاب کاخ سفید تندرو بریزیم.
ممکن است در داخل کشور برخی تندروها بخواهند از مواضع اخیر تیلرسون بهرهبرداری یا سوء استفاده سیاسی کنند؛ تندروها و جریاناتی که مخالف مشی و سیاست اعتدالی آقای روحانی است، این سخنان را دستاویز قرار خواهند داد و به دولت آقای روحانی فشار بیشتری میآورند تا سیاستهای آشتیجویانه و تنشزدایی را کنار گذاشته و به سمت سیاستهای تخاصمی بود؛ این نگاه غلط است؛ چرا که ما شاهدیم الان سیاستهای تنشزدای روحانی به بار نشسته و اکنون بزرگترین حامی برجام، نه دولت جمهوری اسلامی ایران بلکه اتحادیه اروپا و قدرتهای غربی هستند و ژاپن، فرانسه، استرالیا، آلمان و حتی انگلستان حاضر نیستند با ترامپ متحد شوند و برعکس دست همکاری به سوی ایران دراز کرده اند در چنین شرایطی باید به تندروهای داخل توصیه کرد با خویشتنداری نگذارند فضای سیاست خارجی کشور به نفع تندروها و آقای تیلرسون در واشنگتن تغییر وضعیت دهد.
منبع:روزنامه ایران
