قالیباف طبقه دوم صدر را بجای مترو ساخت چون نام آیت‌الله هاشمی روی مترو بود؟

به گزارش اعتماد نو ،  محمدحسین کرامتیان در یادداشتی در روزنامه شرق نوشت: روزنامه‌ای نوشته بود ١٣٠ کیلومتر خط مترو گم شده است. این طنز تلخ روزگار ماست که چقدر راحت برای رسیدن به جاه و جلال خود، حاضریم قلب واقعیت کنیم و به دوربین زل بزنیم و بی‌محابا دروغ سر دهیم.

 ٢٥ سال عمر کاری من در صنعت مترو صرف شده و همه خطوط مترو را مثل کف دستم می‌شناسم و مرارت‌ها و خون‌دل‌خوردن‌های احداث این سامانه بزرگ را از خاطر نمی‌برم و همه نام و نشان یک‌یک زحمت‌کشانش را فوت آبم.

در این میان، شهردار تهران، تحت‌تأثیر اتمسفر آلوده آن روزها (اسفند ٨٩ بعد از وقایع سال ٨٨) محسن هاشمی را کنار گذاشت؛ درست یک روز قبل از کنارگذاشتن محترمانه آیت‌الله از ریاست خبرگان رهبری. وقتی فرزند آیت‌الله هاشمی مترو را تحویل داد، شاکله کار مشخص شده بود. روزی بیش از یک‌ میلیون مسافر در خطوط مترو جابه‌جا می‌شد. پیمانکاران خوبی تربیت شده بودند که کار را با بهترین کیفیت انجام می‌دادند. قراردادهای خطوط سه و شش و هفت منعقد شده بود. دستگاه‌های مکانیزه حفار با زحمت بسیار از خارج وارد و نصب و راه‌اندازی شده بود.

مترو مثل اسب راهوار آماده مسابقه تقدیم شهردار شد. او سودای ریاست‌جمهوری در سر داشت و دوستانش گفته بودند شناسنامه مترو به نام هاشمی‌رفسنجانی خورده است و برای جلب نظر رأی‌دهندگان، باید کاری جز مترو را به انجام برساند. آنها نقشه‌های اتوبان دوطبقه صدر را روی میز شهردار گذاشتند. هیچ کارشناس حمل‌ونقلی، چنین طرح پرهزینه کم‌بهره‌ای را به ساخت مترو ترجیح نمی‌داد، اما شوق پاستور، هوش و حواس شهردار را برده بود و چنین شد که حمل‌ونقل انسان‌محور شهرداری که با تکمیل خطوط مترو تحقق می‌یافت، جای خود را به حمل‌ونقل خودرومحور داد و اتوبان امام علی و اتوبان دوطبقه صدر، سوگلی پروژه‌های شهرداری شد. تبلیغات پرطمطراق و هزینه‌های بی‌حساب‌وکتاب، داد کارشناسان و شورای شهر را درآورده بود.

مترو مهجور ماند. برای متروی بیچاره‌ خواب‏ها دیده بودند. بخش بهره‌برداری آن به کل از مترو منتزع و مستقیم به شهرداری وصل شد. مداح جوانی را مصدر کار کردند و او بین ستاد انتخاباتی قالیباف و شرکت بهره‌برداری، در هروله بود و داستانی پدید آورد که حدیث دوست و دشمن شد. در رأس شرکت مترو، مهندس نظامی گذاشتند که توانش در حد و حدود یک رئیس کارگاه بود. او مترو ندیده و سوار نشده بود و کل سابقه عمرانی‌اش، ساخت دیوار و ساختمان کلانتری بود. شوربختانه همو رشته‌های محسن هاشمی را پنبه کرد. قراردادهای به قیمت و مناسب منعقدشده، یکی‌یکی باطل شدند و قراردادهای‌ میلیاردی دیگر را جایگزین آن کردند. مهندسان دلسوز و کارآشنا که برای تربیت‌شان خون‌دل‌ها خورده شده بود، یکی‌یکی مترو را به‌اجبار ترک کردند. ٩٠ گذشت و ٩١ و ٩٢ و کاری که انجام شد، افتتاح‌های نمایشی پرسروصدا در خط سه بود. ظریفی به شوخی می‌گفت، مترو با پول افتتاحیه‌های خط سه می‌توانست یک ایستگاه احداث کند.

چه خبر از جمنا؟ هنوز نفس می‎کشد یا افول کرد؟
هم اکنون بخوانید

کیفیت کار به‌‍‌شدت تنزل کرد. در جنوب خط سه، لوله بزرگ انتقال سیمان، در حال کار، روی خط سقوط کرد. اگر روی قطار افتاده بود، تلفات آن ده‌ها شهروند بی‌گناه می‌شد. آن را رسانه‌ای نکردند. علت حادثه آن بود که پیمانکار یادش رفته بود، لوله را بعد از پایان کار دربیاورد و مانده بود و رویش را آسفالت کرده بودند. کیفیت نازل ریل‌گذاری در این خط، باعث شده نتوانند سرفاصله حرکت قطار را پایین بیاورند. خطوط شش و هفت هم که دیگر داستانی برای خود شده بود. در خط سه، ایستگاه تقاطعی آن با خط دو، در یک اشتباه فاحش، به کلی از نقشه مترو حذف شد و ده‌ها اشتباه دیگر به وقوع پیوست. شهردار که متوجه اشتباه خود در کنار‌گذاشتن فرزند آیت‌الله هاشمی شده بود، جرئت بیان آن را نداشت، اما برخوردهایش آن را نشان می‌داد. او شخصا برای مجری خط شش مترو حکم مسئولیت صادر کرد، به نحوی که مدیرعامل مترو تسلطی بر ساخت این خط نداشته باشد. بانک شهر وارد ماجرا شد و اتفاقاتی افتاد که در آتیه زحمت سازمان‌های نظارتی کشور خواهد بود تا سوءمدیریت و اتلاف منابع بیت‌المال و حیف و میل را در ساخت خطوط سه، شش و هفت بنشینند و محاسبه کنند. فقط این را بگویم که اگر تعلل نمی‌شد، با پولی که فقط در خط شش تاکنون خرج شده، می‌شد آن زمان، چهار خط کامل مترو را ساخت و تحویل داد؛ دیگر شما حساب کار را بکنید.

در مناظره‌های ریاست‌جمهوری، شهردار تهران ادعاهایی درباره مترو کرد که آه از نهاد هر کارشناس آشنا به صنعت مترو بلند شد. باید از ایشان پرسید با این تبلیغات بزرگی که برای گسترش خطوط مترو انجام داده است، در پنج سال اخیر، چه ظرفیتی از خطوط ساخته‌شده، گرفته است؟ اینکه می‌گوید خط شش و هفت و هشت به‌زودی افتتاح می‌شود، این افتتاح به چه معناست؟ چه مقدار از تجهیزات این خطوط وارد و نصب و راه‌اندازی شده است؟ خط هشت چه صیغه‌ای است؟ مگر با عوض‌‎کردن نام توسعه شمالی خط یک، می‌توان اسم یک خط مجزا روی آن گذاشت؟ لابد برای لاپوشانی آن خط هشت معهود است که در اثر ساختن اتوبان دوطبقه، از دستور کار مترو حذف شد؟ ایشان چرا حقیقت را به مردم نمی‌گوید و چرا آمار درست نمی‌دهد؟

هر متر مسکن ملی فعلا ۷ تا ۸ میلیون تومان
هم اکنون بخوانید

شهردار به حسن روحانی سند نشان می‌دهد که قول داده چهار‌ میلیون شغل ایجاد کند، کاش کسی پیدا شود و قول‌های خود او را دربیاورد که چه‌ها گفته و چه کرده است. چند ماه بعد از رفتن محسن هاشمی، شهرداری اعلام کرد حجم مسافر مترو در روز به عدد سه‌ میلیون بالغ خواهد شد. می‌دانید اکنون که سال ٩٦ است، مترو در روز چند سفر انجام می‌دهد؟ یک‌‌میلیون‌و ٣٠٠ هزار سفر در روز؛ یعنی از این همه تبلیغات پرطمطراق گسترش مترو، متأسفانه ظرفیتی گرفته نشده است.

زمانی که محسن هاشمی مترو را تحویل داد، میزان متوسط جابه‌جایی مترو در روز یک‌ میلیون مسافر بود. سال ٩١ میزان جا‌به‌جایی مسافر یک‌‌میلیون‌و صد، سال ٩٢ یک‌‌میلیون‌و ٢٠٠ ، سال ٩٣ یک‌‌میلیون‌و ٢٨٠، سال ٩٤ یک‌‌میلیون‌و ٣٠٠ و سال ٩٥ هم یک‌‌میلیون‌و ٣٠٠ بود. پس در این پنج سال چه ظرفیتی از مترو گرفته شده است؟‌ هزاران‌ میلیارد هزینه شده و بیش از هفت هزار نفر پرسنل به مترو اضافه شده، اما آنچه عملا به ظرفیت مترو اضافه شده، در حد بسیار ضعیفی بوده است.

دلیل چنین اهمال و سوءمدیریتی آن است که مترو به دست کسانی سپرده شد که از پروژه مترو فقط تونل کندن را بلد بودند. حدود ٦٠ درصد یک سامانه مترو تجهیزات آن است که مدیریت مترو متأسفانه سررشته‌ای در آن نداشت و خطوطی که می‌تواند روزانه پنج‌ میلیون سفر را سامان دهد، عملا بلااستفاده مانده است.

 

منبع:دیده بان ایران

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

10 + 20 =

دکمه بازگشت به بالا